پيرمردي صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با يک ماشين تصادف کرد

و آسيب ديد عابراني که ردمي

شدند به سرعت او را به اولين درمانگاه رساندند . .

پرستاران ابتدا زخمهاي پيرمرد را پانسمان کردند.

سپس به او گفتند: "بايد ازت عکسبرداري بشه تا مطمئن بشيم

جائي از بدنت آسيب ديدگي يا شکستگي نداشته باشه "

پيرمرد غمگين شد، گفت خيلي عجله دارد و نيازي به عکسبرداري نيست .

پرستاران از او دليل عجله اش را پرسيدند :

او گفت : همسرم در خانه سالمندان است.

هر روز صبح من به آنجا مي روم و صبحانه را با او مي خورم.

امروز به حد كافي دير شده نمي خواهم تاخير من بيشتر شود !

يكي از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر مي دهيم تا منتظرت نماند .

پيرمرد با اندوه ! گفت : خيلي متأسفم. او آلزايمر دارد .

چيزي را متوجه نخواهد شد ! او حتي مرا هم نمي شناسد !

پرستار با حيرت گفت: وقتي که نمي داند شما چه کسي هستيد،

چرا هر روز صبح براي صرف صبحانه پيش او مي رويد؟

پيرمرد با صدايي گرفته ، به آرامي گفت: اما من که مي دانم او چه کسي است !